Kortom, het vakantiehuisje mocht maximaal 50 M² van het kavel in beslag nemen, moest een zadeldak hebben met een hoek van tenminste 30º en een nokhoogte van maximaal 3,4 M, dat bovendien slechts bedekt mocht worden met groene bitumen shingles. De buitenmuren mochten wel van een ander materiaal dan hout zijn, zolang ze maar met vuren houten planken werden bedekt. Vanwege de kleine oppervlakte van 50 M² werd het ons wel toegestaan het huisje op een kelder te bouwen zodat de totale bruto oppervlakte van het huisje 100 M² werd.

Daarnaast stelde mijn vader enkele eisen die klassiek te noemen zijn. Natuurlijk moest de trap in de hal van binnenkomst geplaatst worden, de keuken zo dicht mogelijk bij de voordeur liggen, de badkamer zo dicht mogelijk bij de slaapkamers en moesten de kinderen bij binnenkomst door de achterdeur hun voeten kunnen vegen in een extra halletje. Om de relatie met de omwonenden niet te verstoren, men komt immers voor de rust naar een vakantieadres, moesten de gevels zoveel mogelijk gebaseerd zijn op de standaard Hollandse doorzonwoning, maar toch weinig inkijk bieden.
Het kader van MC architecture stelde me dan ook in staat om deze eisen eens een keer bloedserieus te nemen, maar ze niet binnen het obligate karakter van het gevraagde te plaatsen. Door de eisen als het ware te zien als sample-materiaal, stukken realiteit die uit de realiteit geknipt zijn, en deze in het ontwerp opnieuw in elkaar te monteren als ware het een collage konden deze eisen zowel voldoen aan de harde professionele eis die werd gesteld als aan de grondbeginselen van de collage, het laten ontstaan van nieuwe betekenissen door het maken van combinaties en het leggen van verbanden tussen de voorheen onafhankelijke stukken collagemateriaal, waarbij het materiaal in zijn oude gedaante herkenbaar blijft.

Bij binnenkomst stapt men op een bordes in de hal en ziet men de trap naar de kelder onder zich doorgaan, men kan er weliswaar niet op maar hij ligt wel in de hal. Omdat het huis zo klein is wilde ik de looproute zo lang mogelijk maken, dan lijkt het immers wat groter. hiertoe heb ik de looproutes als een spiraal langs de buitenwanden gelegd zodat deze de grootst mogelijke lengte heeft. De trap naar beneden ligt dus halverwege de spiraal. omdat een kelder niet zoveel licht krijgt heb ik het eerste gedeelte van de route ontworpen van roostervloer met een groot strokenraam op het zuiden erboven zodat het licht kan doordringen naar beneden, door de wand van glazen bouwstenen die de slaapkamers afsluit van de gang. Natuurlijk heeft dit strokenraam glas dat aan de buitenzijde spiegelend is, geaccepteerde gevelarchitectuur die weinig inkijk biedt. Aan het einde van de spiraalsgewijze route bevindt zich in de kelder een gang met daaraan de drie benodigde slaapkamers met op het einde een nooduitgang naar boven. Deze nooduitgang is volledig als een zwembad gedetailleerd, met zwembadtrap en onderwaterlamp, en er staat altijd een bodem regenwater in. Zo heeft het wat krappe vakantiehuisje toch een eigen zwembad zoals het een echt vakantiehuis betaamt. De gevel aan de noordzijde heeft de enige echte doorzonwoning-gevel: Een deur met meteen daarnaast een groot raam. Doordat er echter een hoogteverschil is tussen de ruimte die achter de deur zit (de fietsenstalling ligt op maaiveldhoogte) en de woonkamer achter het raam staat het raam hier op de grond. Verder staat de schoorsteen natuurlijk haaks op het dak en waarschijnlijk ook haaks op de ideeën van de parkbeheerder, terwijl hij hier toch de ultieme consequentie van zijn blokhutparkdroom verwezenlijkt ziet. (niet gebouwd)