Wanneer een architect wordt gevraagd een simpele aanbouw van 18 m2 te realiseren, zal hij zich bij het tekenen hiervan nooit laten leiden door de realiteit van het gegeven (vgl tek. nr. 1). Deze tekening ontbeert namelijk elke vorm van spanning en esthetische aantrekkingskracht, evenals het ontworpen project, zo zal de beschouwer concluderen.

De architect zal daarom met het college presentatietechnieken in het achterhoofd altijd kiezen voor de dynamische tekening, waarin slim gebruik makend van de perspectivische vertekening het project meer lijkt dan het is (vgl tek. nr. 2).

Daarom vond ik het voldoende om de opgave, een simpele serre van 18 m2 te ontwerpen, uit te werken volgens het realistisch dynamische model, waarbij de perspectivische vertekening is vastgelegd in de reëele verhoudingen van het object, en niet in de ruimte ervaring van de beschouwer.
De simpele aanbouw wordt ineens architectuur, "Outline Architecture" (vgl tek. nr. 3).

Op deze manier werd het mogelijk om een ontwerp voor een serre aan een vrijstaand oninteressant woonhuis te Mierlo te maken dat voorbij ging aan de zeer verschillende stijlvoorkeuren bij de opdrachtgevers. Van het echtpaar is de man architect, en houdt van "strak", terwijl zijn vrouw meer waarde hecht aan "gezelligheid" en "klassiek" en de presentie van architectuur helemaal niet op prijs stelt. In het ontwerp manifesteert de architectuur zich dan ook slechts in de vormbepalende randen, de ribben van het project, en ontstaat er in de massa een architectonisch vacuum dat de opdrachtgevers naar eigen inzicht kunnen inrichten zonder dat vorm en inhoud elkaar beconcurreren.