Al met al is een vogelobservatiehut dus een simpele doorzichtelijke en vooral goedkope constructie die opgericht is door een aantal gelegenheids-bouwvakkers, wat natuurlijk erg sfeerbepalend is. Bezoekers begrijpen direkt hoe het gebouw in elkaar zit en het gebouw maakt indruk door zijn eenvoud. Een aantal van deze elementen heb ik verwoord in mijn ontwerp. Sfeer wordt natuurlijk niet alleen bepaald door het letterlijk verwerken van bepaalde kenmerken van constructie, maar ook en misschien wel vooral door zijn uiterlijke verschijning, de vorm.

Nadat ik in eerste instantie had gezocht naar een eenvoud die ontstond vanuit de scheiding van de elementen...trap...constructie...scherm en verblijfsruimte ben ik uiteindelijk beland bij een vorm die deze eenvoud toont in zijn monolitische karakter. Het gebouw laat in het midden wat het is; Een vuurtoren, een schoorsteenpijp à la Aldo Rossi ? Het is geen van deze voorbeelden, zijn kroon, een geabstraheerd ooievaarsnest, onderscheidt hem hiervan en maakt dat het is wat het is. Een toren die uitsluitend naar zichzelf en zijn functie verwijst, mensen op een bepaalde hoogte brengen.
De materiaalkeuze, baksteen en gegalvaniseerd staal, hangt hier ook mee samen, redelijk goedkope materialen, die net als de gangbare vogelobservatiehutten op een ambachtelijke wijze samengevoegd worden tot een bouwwerk, een massieve toren van buiten, een holle toren van binnen.